كه همان مريدان جنّ هستند و همچنين صحيح است كه منظور مريدان و پيروان انسانهاى شيطان سيرت باشد . شاعر گويد : لو انّ شيطان الذّئاب العسّل عسّل : - جمع - عاسل - كسى است كه در دويدنش هيجان زده و مضطرب است كه اين حالت ويژهء گرگان گرسنه است ، ديگرى گويد : ما ليلة الفقير الّا شيطان ( شب فقير و بينوا چيزى نيست مگر شبى با اضطراب ) و هر خوى زشت و ناپسندى هم در انسان خوى شَيْطَانِي ناميده شده پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « الحسد شيطان و الغضب شيطان » . يعنى : ( رشك و خشم هر كدام شيطانى هستند ) . شطأ : شَاطِئُ الوادى : كناره يا كرانه درّه ، در آيه : ( نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ - 30 / قصص ) . شَاطَأْتُ فلانا : تا كنار درّه همراهش رفتم . شَطْءُ الزّرع : سنبله و خوشه‌هاى گياه كه از آن خارج مىشود . تضرّع فى شَاطِئَيْهِ : در دو كنارش و دو جانبش شاخه زد ، جمعش - أَشْطَاء - است . خداى تعالى گويد : ( كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ - 29 / فتح ) ( جوانه‌ها و خوشه‌هايش را خارج كرد ) كه - شطاه - نيز خوانده شده ، مثل : الشّمع و الشّمع و النّهر و النّهر - كه هر دو به كار رفته است . شعب : الشَّعْب : قبيله‌اى كه از طايفه‌اى بزرگ و واحد يا ( حىّ واحد ) جدا و منشعب مىشود جمعش - شُعُوب - است ، در آيه : ( شُعُوباً وَ قَبائِلَ - 13 حجرات ) الشَّعْب من